η δημιουργία της οπτικής ταυτότητας
Στην παραδοσιακή κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική, τίποτα δεν ήταν τυχαίο. Κάθε χώρος γεννιόταν από μια ανάγκη, διαμορφωνόταν γύρω από τον άνθρωπο και την καθημερινότητά του και, μέσα από την απλότητά του, κατέληγε να γίνεται φορέας ιστοριών.
Όταν σκεφτόμασταν, τι να δημιουργήσουμε ώστε να επικοινωνήσουμε αυτό το όμορφο ταξίδι, πρωταρχικός μας στόχος ήταν να διατηρηθεί η σχέση "χώροι - άνθρωποι - ιστορίες" η οποία για εμάς, είναι βαθιά συνδεδεμένη με την κυκλαδίτικη ζωή.
Στον ελεύθερό μου χρόνο, ασχολούμαι με τη χαρακτική και συγκεκριμένα με την τέχνη της λινοτυπίας. Σε αυτή την τέχνη, όλη η διαδικασία καταλήγει ως ίχνος αποτύπωσης στο χαρτί, μέσα από το μελάνι. Αυτό το ίχνος, αποφασίσαμε να γίνει ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στις τρεις λέξεις - έννοιες.
Έτσι, για τις λέξεις αυτού του τρίπτυχου, θα έπρεπε να χαραχθούν τρεις μήτρες με τρεις εικόνες. Κάθε μια από αυτές, θα αντιπροσώπευε μια λέξη - έννοια και όλες μαζί θα δημιουργούσαν και θα διατηρούσαν αυτή τη σχέση. Το μόνο που έμενε, ήταν να σκεφθούμε και να καταλήξουμε ποιες θα ήταν αυτές οι εικόνες.
Ψάχνοντας λοιπόν κάτι αντιπροσωπευτικό για τους χώρους, επιλέξαμε τον Τηνιακό περιστεριώνα. Τους είχαμε αγαπήσει ήδη από ένα ταξίδι μας στην Τήνο, όμως η επιλογή δεν βασίστηκε μόνο στο συναίσθημα. Οι περιστεριώνες είναι ίσως από τα πιο χαρακτηριστικά κτίσματα της παραδοσιακής κυκλαδίτικης αρχιτεκτονικής, των οποίων μάλιστα η μορφή προκύπτει άμεσα από τη χρήση τους.
Για τους ανθρώπους, δεν θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο εκτός από ένα κυκλαδικό ειδώλιο. Επιλέξαμε τη φόρμα ενός βιολόσχημου, γιατί απεικονίζει την ανθρώπινη παρουσία στην πιο απλή της μορφή.
Τέλος για τις ιστορίες, ήταν σχεδόν αυτονόητη η επιλογή μας. Το αρχαίο θέατρο της Δήλου, στο κέντρο των Κυκλάδων όπου η αφήγηση ιστοριών υπήρξε από πάντοτε η λειτουργία του. Ακόμα κι αν σταθεί κανείς σήμερα στις κερκίδες του, και κλείσει τα μάτια του, μπορεί να "αφουγκραστεί" τον απόηχο εκείνων των ιστοριών...
Τρεις λέξεις. Τρεις μήτρες. Τρία ίχνη.
χώροι - άνθρωποι - ιστορίες
Χαρακτικά // Κείμενο: Αργυρώ Ασημάκη
Φωτογραφία: Χάρης Κουτσοπαναγιωτόπουλος
